Rrëfimi i një vajze me sindromën e rrallë të mungesës së mitrës

/ On : 09:52/ Ju falënderojmë për vizitën në këtë faqe.Për bashkëpunim na shkruani në lajmetari.tetove@gmail.com.
Një sindromë që prek shumë pak femra dhe i bën ato të dyshojnë në seksualitetin e tyre, vjen e treguar përmes përjetimit të një vajze që e zbuloi kur ishte vetëm 16 vjeçe
Cosmopolitan
Më 16 dhjetor të vitit 2010, një gjinekologe shtatë muajshe shtatëzën hyri në dhomën time të spitalit dhe më tha se isha diagnostikuar me një sindromë shumë të rrallë të quajtur “Mayer-Rockitansky-Kuster-Hauser” ose shkurt MRKH.
Ajo më sqaroi se kisha lindur pa mitër dhe pa dy të tretën e vaginës, për shkak se isha “jo normale”, nuk do të isha kurrë në gjendje të bëja fëmijë.
Bota ime u kthye përmbys dhe në ato çaste, pikërisht ajo gjinekologe ishte për mua njeriu më i keq në planet. Si ishte e mundur që një grua shtatëzan të më thoshte se nuk do të mund të kisha kurrë një fëmijë timin?
Kisha filluar të kuptoja se diçka ishte ndryshe në trupin tim kur isha 14 vjeçe, kur nëna filloi të pyeste doktorin e familjes përse nuk më kishin ardhur akoma të përmuajshmet. Ai iu përgjigj se vinte për shkak të trupit tim të dobët. Kur mbusha 16 vjeçe, bëra dhjetëra analiza, teste dhe skanime dhe pas 7 muajsh gjinekologia ishte gati të më përgjigjej se çfarë po ndodhte me mua.
Pas diagnostikimit dramatik, shkova tek një gjinekologe tjetër në Kanada që ishte më mbështetëse dhe ma shpjegoi më mirë sindromën, madje edhe me skica. Gjë që ishte shumë e nevojshme për shkak se është një sindromë tepër e ngatërruar. Akoma nuk është e ditur nëse MRKH është një sëmundje gjenetike apo shfaqet rastësisht gjatë zhvillimit të njeriut. Doktorët dinë se MRKH zhvillohet në fetus gjatë javës së 21-të ose 23-të të shtatëzanisë, kur mëlçia dhe sistemet prodhuese janë në kulmin e zhvillimit. Për shkak se ekziston një studim shkencor i dy binjakeve identike, ku njëra vuan prej sindromës dhe tjetra jo, shkencëtarët mendojnë se MRKH nuk është gjenetike.
Ajo ç`ka unë di është se kam dy kromozome normale XX, pra jam biologjikisht një femër. Nuk kam menstruacione për shkak se më mungon mitra dhe ky fakt është pjesa e vetme që preferoj nga sindroma që kam. Kur u diagnostikova në fillim, isha aq e tronditur saqë i shkrova menjëherë të dashurit tim në atë kohë, që sot është i fejuari im. Ai iu përgjigj frikës sime se mund të largohej, duke më thënë që kjo sindromë nuk do të na pengonte të ishim bashkë. Ai kishte shumë pyetje në fillim, shumica e të cilave kishte të bënte me mënyrën sesi do të funksiononte marrëdhënia seksuale mes nesh.
Përgjigjja ishte se ne mund të kryenim seks për shkak se organet e mia të jashtme janë të zhvilluara normalisht. Pjesa më e mirë për jetën tonë seksuale, ashtu sikurse disa njerëz mund të hamendësojnë, është fakti se mund të kryejmë marrëdhënie pa mbetur shtatëzën. Por kjo në fakt është edhe dilema jonë më e madhe. I fejuari im dhe unë kemi zgjedhur si mundësi fekondimin in vitro dhe shtatëzaninë e jashtme, pra një nënë tjetër do të rrisë në barkun e saj fëmijën tonë. Nëse këto taktika dështojnë, atëherë do të birësojmë një fëmijë. Kostot e fekondimit in vitro janë të larta dhe shumica e kompanive siguruese mezi mbulojnë minimumin e hormoneve të nevojshme. Çdo seancë trajtimi kushton rreth 20-30 mijë dollarë dhe lindja e fëmijës nuk është e garantuar.
Në Nova Scotia, Kanada, këtu ku ne jetojmë, pagesa e një nëne zëvendësuese është e paligjshme. Mënyra sesi funksionon kjo praktikë është nëpërmjet dhurimit të trupit dhe kohës nga nëna që do të mbarti fëmijën tonë. Birësimi nga ana tjetër, këtu tek ne kërkon tetë vjet pritje dhe nuk ka siguri nëse do të adoptosh një fëmijë në fund të procedurave. Prej gjithë kësaj kemi vendosur se mënyra më e mirë është nëpërmjet një nëne zëvendësuese, për shkak se fëmija do të jetë plotësisht i yni.
Shqetësimet tona janë tepër të mëdha, por pesha na lehtësohet gjithnjë e më shumë prej komunitetit online të MRKH, që është fantastik. Femrat kudo në botë që kanë të njëjtën simptomë si unë, ndajnë me njëra-tjetrën eksperienca dhe këshilla të vyera, ndaj ato janë si motra për mua.
Jeta ime përtej sindromës është shumë normale. Kam një makinë të viteve të fundit, punoj në një dyqan kafeje si mbikëqyrëse me kohë të plotë, gjithashtu kam një shtëpi timen.
Tani unë dhe i fejuari im po merremi me planifikimin e dasmës dhe e kalojmë kohën e lirë duke udhëtuar. MRKH është për mua një gjendje që në disa ditë e pranoj e në ditë të tjera më bën të ndihem shumë keq, por jam shumë mirënjohëse që kam pranë njerëz që më mbështesin. Kur jam me miqtë, familjen dhe të fejuarin tim, ndihem e fortë dhe një grua krenare.
Mesazhi im për femrat e tjera që kanë po të njëjtën sindromë, është që të jenë të forta dhe të bëjnë përpara në jetë. Gjithnjë ka një mënyrë për pasur gjërat që dëshiron dhe dëshira për të pasur një fëmijë nuk duhet të hidhet poshtë vetëm për shkak të një pamundësie që shkenca mund ta kompensojë me mënyra të tjera.

Veze Sharri dhe Lecker

Më të lexuara